Σκέφτηκα να σιωπήσω και να μη σχολιάσω την απόφαση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Α. Παπανδρέου να αποπέμψει από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος τον επί 8 χρόνια Πρωθυπουργό και προκάτοχό του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Σημίτη. Αλλά επειδή συμφωνώ με τον Αλέκο Παπαδόπουλο ότι "πλέον τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από σήμερα στο ΠΑΣΟΚ", οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν, αποφάσισα τελικά να δώσω το προσωπικό μου στίγμα επιμένοντας πολιτικά!
Λίγη σημασία έχει τελικά πως φέρονται στους μεγάλους ηγέτες στο τέλος της πολιτικής τους σταδιοδρομίας.Σε πλήρη απαξίωση "έφυγε" ο Ελευθέριος Βενιζέλος,
από ένα Γουλιμή "έχασε" ο Χαρίλαος Τρικούπης...
Ονειρεύομαι μια μέρα η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα να επικεντρώνει στην ουσία του ζητήματος κι όχι στο ποιος είπε τι και τι ήθελε να πετύχει με αυτό που είπε, με ποιον είχε φάει εχθές το βράδυ και τώρα λέει αυτά που λέει και άλλα τέτοια παραπολιτικά. Όταν έχεις διατύπωση σημαντικού προβληματισμού από ένα σημαντικό -σε ευρωπαϊκό όχι μόνο ελληνικό επίπεδο- ηγέτη όπως είναι ο Σημίτης, κι αυτός ο προβληματισμός αφορά στη χρήση δημοψηφισμάτων και το κατά πόσο αυτά προάγουν τη δημοκρατία (όπως πιστεύω προσωπικά με κάποιες επιφυλάξεις) στο μόνο που δε θα πρέπει να σταθείς είναι το ποιος ξεκίνησε αυτή τη συζήτηση και ποια σκοτεινά κίνητρα τον έκαναν να προτείνει το δείνα και πως θα τιμωρήσουμε αυτόν που το πρότεινε! Σε αυτό που πρέπει να επικεντρώσεις είναι η προβληματική για τα δημοψηφίσματα και τι επιπτώσεις αυτά έχουν σε συγκεκριμένες ιστορικά φορτισμένες συγκυρίες όπως είναι η τωρινή!
Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που οι πολιτικοί δε θα διακατέχονται από φοβικά συναισθήματα από τη διατύπωση μιας πολιτικής γνώμης, δε θα διαρρέουν στον Τύπο ότι προχωρούν σε πειθαρχικά μέτρα για να τιμωρήσουν αυτόν που διατύπωσε μια γνώμη γιατί τάχα βλέπουν οργανωμένες ανταρσίες εναντίον τους, δε θα δίνουν το παράδειγμα στους πολίτες να σκύβουν το κεφάλι τους και να μη μιλάνε όταν βλέπουν κάτι στραβό να συμβαίνει. Ονειρεύομαι μια Ελλάδα με υψηλή ποιότητα δημόσιου διαλόγου που δε θα στοχοποιούνται άνθρωποι για την ελεύθερη διατύπωση και διακίνηση ιδεών. Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που δε θα θεωρείται ενίσχυση του "πρωθυπουργικού" image ενός πολιτικού το πόσο αυταρχικός είναι, πόσους αποφάσισε να "φάει", να "τελειώσει" πολιτικά, πόσο "δυνατά χτυπάει το χέρι στο τραπέζι"!
Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που οι πολιτικοί της θα είναι αξιόπιστοι και δε θα λένε το δείνα ενώ θα πράττουν το ακριβώς αντίθετο την επόμενη στιγμή. Δε θα υπερασπίζουν για παράδειγμα ότι τα δημοψηφίσματα προάγουν τη δημοκρατία και την επόμενη ακριβώς στιγμή να συμπεριφέρονται τόσο αντιδημοκρατικά στο ίδιο το κόμμα τους σε ανθρώπους που έχουν αντίθετη γνώμη από τη δική τους!
Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που οι πολιτικοί της θα αναλαμβάνουν το κόστος των πράξεών τους: οι Υπουργοί θα παραιτούνται αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για τα σκάνδαλα ως αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης και κακοδιοίκησης του τομέα ευθύνης του Υπουργείου τους, οι Πρωθυπουργοί θα παραιτούνται όταν το μισό υπουργικό συμβούλιο τους είναι μπλεγμένο σε σκάνδαλα και το άλλο μισό είναι ανίκανο, και οι αρχηγοί κόμματος θα παραιτούνται όταν χάνουν επανειλημμένα εκλογικές αναμετρήσεις αντί να βλέπουν ανεμόμυλους που τους κυνηγάνε.
Ονειρεύομαι μια μέρα η Ελλάδα να αποκτήσει τη δημοκρατία που της ταιριάζει! Αυτή η μέρα πάει διαρκώς ολοένα και πιο μακριά! Ο λαϊκισμός νικάει για την ώρα!
3 πες κάτι:
τα θερμά μου συγχαρητήρια για το ολοκληρωμένο κείμενό σου! Τα όνειρά σου είναι και δικά μου...:)) Μπορεί και να γίνουμε πολλοί...
Ο Γιώργος Παπανδρέου ειλικρινά με απογοητεύει όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω τον τρόπο που σκέφτεται. Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ο Σημίτης; Είναι δυνατόν να απαξιώνεται με τον τρόπο αυτό ένα τέτοιο στέλεχος; Και μάλιστα μόνο και μόνο επειδή διέπραξε το "τεράστιο αμάρτημα" να εκφράσει μια διαφορετική γνώμη; Τι αυτοκτονικές τάσεις είναι αυτές; Είναι τρόπος αυτός για να εμπνεύσει το κόμμα εμπιστοσύνη στους πολίτες; Και εν τω μεταξύ η κυβέρνηση να αλωνίζει;
Δυστυχώς έχω αρχίσει να πιστεύω ότι τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου έχει χάσει τον έλεγχο. Αν γι' αυτό φταίει μια άκρατη δίψα για εξουσία (λυπάμαι που το υποπτεύομαι αυτό, γιατί πραγματικά είχα πιστέψει σ'αυτόν), αν φταίνε κάποιοι "σύμβουλοι" που τον οδηγούν σε λάθος μονοπάτια ή αν φταίει κάτι άλλο δεν το ξέρω. Βλέπω όμως να έρχονται (ακόμα πιο) δύσκολες εποχές...
GE, ο ΓΑΠ κατόρθωσε να αποξενώσει μερικούς από τους πιο πιστούς υποστηρικτές του, είμαι και εγώ ένας από αυτούς, τον πίστεψα για να ανεχτώ πολλά!
Αρχικά ανέχτηκα τη μη υπεράσπιση του έργου των κυβερνήσεων Σημίτη. Είπα δε βαριέσαι, για την ανανέωση του ΠΑΣΟΚ ίσως ακόμα και ένα Σημίτη ας τον βάλουμε στο χρονοντούλαπο. Μετά ανέχτηκα τη μη διατύπωση θέσεων και σαφούς στίγματος. Είπα δε βαριέσαι, θα τις διατυπώσει τις θέσεις που θα πάει, αφού τις έχει αυτές τις ρημάδες τις θέσεις τόσα χρόνια στο μυαλό του, κάποια στιγμή θα τις εξωτερικεύσει.
Στη συνέχεια ανέχτηκα την καθυστέρηση στη συνοχή ομάδας στελεχών, πολιτικού συμβουλίου, είπα κρίμα που χάνεται πολίτιμος χρόνος, αλλά δε βαριέσαι ας του δώσουμε χρόνο να ξεδιπλώσει το σχέδιό του για το ΠΑΣΟΚ και ας περιμένουμε 5 μήνες για να πάμε σε συνέδριο (μετά την εσωκομματική νίκη της 11ης Νοεμβρίου) και 7 μήνες μετά την οδυνηρή ήττα του Σεπτεμβρίου. Μετά ανέχτηκα όλο αυτό το "γλύψιμο" και τα παρακάλια για συνεργασία στο νεολαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που πλέον δεν απέχει πολύ από το να διατυπώσει τη θέση "έξω η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση". Είπα δε βαριέσαι, καλά κάνει και επιμένει ο ΓΑΠ να παρακαλά το ΣΥΡΙΖΑ, τους εκθέτει έτσι διαρκώς που αρνούνται το "μονόδρομο" της συνεργασίας. Μέχρι που έφτασε το ΠΑΣΟΚ να μοιάζει με ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παρατήρησε εύστοχα ένας φίλος μου!
Αλλά αυτήν την ακατανόητη διαγραφή δε θα την ανεχτώ! Προσβάλλει το θυμικό των οπαδών του ΠΑΣΟΚ, προσβάλλει την ιστορία μας (ο Σημίτης είναι λαμπρό κομμάτι της ιστορίας του κόμματος), αναδεικνύει έναν Παπανδρέου της δεκαετίας του 70, κακέκτυπο του πατέρα του και δείχνει συμπλεγματική διάθεση ξεκαθαρίσματος με έναν άνθρωπο που τόσες νίκες στη χώρα και στο ΠΑΣΟΚ προσέφερε!
Η ανοχή εξαντλήθηκε. Τους επόμενους μήνες ας περιμένουμε τις εξελίξεις, όποιες κι αν είναι αυτές!
Δημοσίευση σχολίου