Περί συνταγματικότητας πρόωρων εκλογών για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας

Η νομική ερμηνεία του αρθρου 32 του Συντάγματος από το Δ. Τσάτσο
Σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής 19 Ιουλίου 2009 ο έγκριτος συνταγματολόγος Δημήτρης Τσάτσος (και καθηγητής του Ευάγγελου Βενιζέλου) σχολίασε αρνητικά την επαναλαμβανόμενη εδώ και μήνες κρυστάλλινη θέση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει πρόωρες εκλογές επ' ευκαιρία της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Είπε, συγκεκριμένα, ο κος Τσάτος ότι με το να καταψηφίζει το ΠΑΣΟΚ (και τα άλλα κόμματα της αριστεράς, θα προσέθετα) στις τρεις ψηφοφορίες της Βουλής τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που σκοπεύει να ψηφίσει το ίδιο μετά από εκλογές, "μια σοβαρή ρύθμιση του Συντάγματος γίνεται ερμηνευτικός περίγελος, καθώς περιφρονείται εξόφθαλμα το βαθύτερο νόημά της" (το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης του κύριου Τσάτσου εδώ)

Στην πραγματικότητα η νομική ερμηνεία της διαδικασίας που περιγράφει το άρθρο 32 του Συντάγματος της Ελλάδας από το Δημήτρη Τσάτσο επικεντρώνει στο ότι οι πρόωρες εκλογές στην περίπτωση της ασυμφωνίας σε ένα πρόσωπο προβλέπονται για να λυθεί η ασυμφωνία σε αυτό το πρόσωπο και όχι για κανένα άλλο λόγο, όπως πχ. να αλλάξει κυβέρνηση. Συνεπώς, πάντα κατά το συνταγματολόγο και πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, η επίκληση λόγων για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών άλλων από το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας συνιστά καταστρατήγηση του Συντάγματος και ειδικά όταν το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αντίρρηση καμμία για το πρόσωπο του νέου ΠτΔ που θα αναδειχθεί μετά από τις εκλογές.

Εθνικό συμφέρον, Δημοκρατία και ρόλος της Αντιπολίτευσης
Αισθάνομαι την ανάγκη να αναρτήσω τη νομική (και πολιτική) άποψή μου επί του θέματος, όχι γιατί καταλαβαίνω κάτι κι εγώ από τα νομικά (είχα και εγώ άλλωστε καθηγητή τον Κασσιμάτη όπως κι ο πρωθυπουργός μας και τα γραπτά του Τσάτσου μου είναι επίσης γνωστά), αλλά κυρίως γιατί διαφωνώ τελείως με την κατεύθυνση που έχει πάρει το θέμα και θεωρώ ότι η πρόκληση πρόωρων εκλογών από το ΠΑΣΟΚ το Μάρτη του 2010 (το αργότερο) ενόψει της προεδρικής εκλογής εκτός από απολύτως συνταγματική είναι και πολιτικά επιβεβλημένη! Η όποια υπαναχώρηση δε του ΠΑΣΟΚ στο θέμα θα ήταν επιζήμια τόσο για το ίδιο το κόμμα όσο και κυρίως για τη χώρα! Και εξηγούμαι πάραυτα...

Ρόλος των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πόσο μάλλον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι ο έλεγχος της κυβέρνησης. Στα πλαίσια αυτού του ελέγχου η αντιπολίτευση μπορεί να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας που μπορεί να οδηγήσει στην καταψήφιση της κυβέρνησης, στην απώλεια της δεδηλωμένης και στην πρόκληση πρόωρων εκλογών. Αυτή η πίεση δηλαδή της κυβέρνησης και η προσπάθεια πρόκλησης πρόωρων εκλογών είναι απολύτως θεμιτή και προβλέπεται συνταγματικά. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι δεν συνδέεται η κατάθεση πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης με την ύπαρξη συγκεκριμένου λόγου.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στα πλαίσια της δημοκρατικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ καλώς επιδιώκει την κατάκτηση της εξουσίας και καλώς οφείλει να επιδιώκει να εκδιώξει μέσω πρόκλησης εκλογών (τι πιο δημοκρατικό και συνταγματικά θεμιτό από τις ίδιες τις εκλογές άλλωστε!) μια παντελώς ανίκανη όπως περίτρανα έχει αποδειχθει τα τελευταία χρόνια κυβέρνηση! 'Αρα η πρόκληση πρόωρων εκλογών στα πλαίσια της διαδικασίας εκλογής ΠτΔ αποτελεί άλλη μια ευκαιρία για τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προκαλέσουν το λαό να εκφραστεί για την κυβέρνηση και την πολιτική της συνολικότερα! Άλλωστε στις εκλογές που ακολουθούν την καταψηφιση ενός υποψηφίου ΠτΔ από τη Βουλή ο λαός δεν αποφασίζει μόνο για το πρόσωπο του ΠτΔ αλλά κυρίως αποφασίζει για την κυβέρνηση που θα κληθεί μετά τις εκλογές να τον κυβερνήσει. Το ίδιο ισχύει και όταν προκληθούν εκλογές με την επίκληση εθνικού λόγου όπως έγινε το 2007 (για την κατάρτιση προϋπολογισμού - μέγας εθνικός λόγος!), οι πολίτες δεν αποφάσισαν δηλαδή μόνο για το λόγο που επικαλέστηκε η τότε κυβέρνηση της ΝΔ αλλά συνολικότερα.

Συμπερασματικά, αν το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι η παραμονή της κυβέρνησης αυτής κάνει κακό στον τόπο, αν το ΠΑΣΟΚ πιστεύει (όπως οφείλει κατά τη γνώμη μου να πιστεύει) ότι λόγοι προστασίας του εθνικού συμφέροντος επιτάσσουν την πρόκληση πρόωρων εκλογών έτσι ώστε να αποφασίσει ο λαός αν επιθυμεί την παραμονή αυτής της κυβέρνησης της ΝΔ στην εξουσία, τότε έχει χρέος να χρησιμοποιήσει κάθε ευκαιρία που του παρέχει το Σύνταγμα για να προκαλέσει πρόωρες εκλογές! Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα!

Απορίες αντί υστερόγραφου
Απορία 1η: Μα καλά ο κος Δημήτρης Τσάτσος δεν ήταν που χρόνια τώρα διαφωνεί με τη δυνατότητα πρόωρης διάλυσης της Βουλής για την εκλογή ΠτΔ; Αυτός δεν ήταν που επιθυμούσε την αναθεώρηση του άρθρου 32 παρ. 4; Άρα τώρα δεν είναι λίγο παράλογο να εγκαλεί το ΠΑΣΟΚ για καταστρατήγηση του άρθρου 32; Με άλλα λόγια ο αξιοσέβαστος κύριος καθηγητής πρέπει να αποφασίσει είτε αν διαφωνεί με το περιεχόμενο του άρθρου είτε αν συμφωνεί με το περιεχόμενό του που το ΠΑΣΟΚ τάχα παρερμηνεύει ("ερμηνευτικός περίγελος"). Και τα δύο λίγο δύσκολο να ισχύουν!

Απορία 2η: Μα καλά τόσα χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δε συζητούσαμε κάθε φορά που έφτανε η ώρα για προεδρική εκλογή, για τη δυνατότητα των κομμάτων της αντιπολίτευσης να προκαλέσουν εκλογές αρνούμενα τάχα να ψηφίσουν το πρόσωπο του υποψηφίου ΠτΔ που πρότεινε η συμπολίτευση; Αυτό δεν έκανε η ΝΔ του Έβερτ όταν ψηφιζόταν ο Στεφανόπουλος για πρώτη φορά; Τον καταψήφισε όχι γιατί διαφωνούσε με το πρόσωπό του αλλά γιατί ήθελε την πρόκληση πρόωρων εκλογών! Θα μας τρελάνει όλους τώρα ξαφνικά ο κύριος πρωθυπουργός;!

Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!

Το σύνθημα

Εχθές, 27-05-09, στη διακαναλική συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ακούστηκε το πρώτο δυνατό σύνθημα (σε μια άνευρη ως τώρα προεκλογική εκστρατεία και μια μάλλον αδύναμη διαφημιστική καμπάνια του ΠΑΣΟΚ). Το σύνθημα "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" νομίζω συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο το δίλημμα αυτών των ευρωεκλογών (κι όχι μόνο σε ελληνικό επίπεδο). Η δίψα για αλλαγή, για κατάρρευση μιας φιλοσοφίας διαχείρισης της εξουσίας, για επαναπροσδιορισμό αξιών ενός κόσμου σε έντονη παρακμή, η στροφή σε περιβαλλοντικές πολιτικές και περισσότερο δημοκρατία και προστασία ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ποτέ δεν εμφανίζονταν ως ανάγκες πιο επιτακτικές από ό,τι τώρα!

Η σημασία πίσω από τις λέξεις
Το μήνυμα "η αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" σημαίνει ότι πρέπει οι Έλληνες κι οι Ευρωπαίοι να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες για να πάρουν θέση για αυτόν τον κόσμο που αποχωρεί και να δείξουν έμπρακτα τη θέλησή τους για να αναδειχθεί ένας άλλος κόσμος! Επειδή υπάρχει τόσο εκκωφαντική σιωπή από τους περισσότερους πολίτες και πολιτικούς τα τελευταία χρόνια, παρότι τα προβλήματα περισσεύουν και παρά τις κραυγές των ΜΜΕ, πρέπει επιτέλους οι Ευρωπαίοι να δώσουμε το μήνυμα στους πολιτικούς μας αλλά και στον κόσμο ολόκληρο που εν δυνάμει μας παρακολουθεί ότι θέλουμε αλλαγή, θέλουμε στροφή σε άλλες πολιτικές! Η σοσιαλδημοκρατία έχει τις λύσεις, έχει την καλή μαρτυρία του παρελθόντος γιατί στις πολιτικές της αποφάσεις στηρίχτηκε η ευημερία της μεταπολεμικής Ευρώπης και φαίνεται ότι σιγά σιγά παρουσιάζει νέες ελκυστικές προτάσεις προσαρμοσμένες στις σύγχρονες ανάγκες.

Οι Ευρωεκλογές και το "δημοκρατικό έλλειμμα" της Ευρωπαϊκής Ένωσης

20 χρόνια Ευρωεκλογές
20 χρόνια πριν, στα χρόνια της ΕΟΚ, όταν δεν υπήρχε καν η Ευρωπαϊκή Ένωση (δημιουργήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που το ΚΚΕ αγαπά να συκοφαντεί) έγινε κάτι επαναστατικό: οι πολίτες εννέα κρατών-Μελών τότε κλήθηκαν για πρώτη φορά να επιλέξουν με απευθείας εκλογή την ίδια μέρα σε τόσα διαφορετικά σημεία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο τους εκπροσώπους τους στο Ευρωκοινοβούλιο! Έκτοτε, δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα κράτη Μέλη έγιναν 10 με την Ελλάδα, 12 με την Ισπανία-Πορτογαλία, 15 με την Αυστρία-Φινλανδία-Σουηδία για να γίνουν σήμερα 27. Έτσι λοιπόν οι πολίτες της Ένωσης των 500 εκατομμυρίων στις 4 έως 7 Ιουνίου καλούνται εκ νέου στις κάλπες να επιλέξουν τους εκπροσώπους τους στο μοναδικό με απευθείας εκλογής από τους πολίτες όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
.... Εεεε και λοιπόν;

Το "δημοκρατικό έλλειμμα" της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες τόσο ευρωσκεπτικιστικά όσο και φιλοευρωπαϊκά σκεπτόμενοι στοχεύουν την κριτική τους στο γεγονός ότι οι δυνατότητες του Ευρωκοινοβουλίου είναι πολύ περιορισμένες στο να επηρεάσουν/καθορίσουν τη ζωή μας σε σχέση με αυτές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (που έχει τη νομοθετική πρωτοβουλία) και το Συμβούλιο που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να αποφασίσει τους νόμους της Ένωσης παρακάμπτοντας τη γνώμη του Ευρωκοινοβουλίου (όταν δεν ισχύει η διαδικασία της συναπόφασης).

Συνεπώς οι ευρωσκεπτικιστές ισχυρίζονται ότι "τι να ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές, τι να μην ψηφίζουμε, δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά", ενώ αρκετοί υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζητούν περισσότερες αρμοδιότητες για το Ευρωκοινοβούλιο έτσι ώστε τα μη εκλεγμένα όργανα της Ένωσης να μην μπορούν να αποφασίσουν αγνοώντας αυτά που προτείνει το Ευρωκοινοβούλιο! Αυτό που με πολύ απλό (έως απλουστευτικό τρόπο) μόλις περιέγραψα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι γνωστό ως το "δημοκρατικό έλλειμμα" της Ένωσης και θεωρείται από πολλούς αναλυτές ως βασική αιτία που κρατά τους πολίτες σε πολλές χώρες της Ένωσης μακριά από τις κάλπες για την ανάδειξη των μελών του Ευρωκοινοβουλίου.

Το κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες

Αλλαγή σκηνικού με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας
Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας της επικύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβόνας (έχει ήδη επικυρωθεί από την Ελλάδα και άλλες 24 χώρες της Ένωσης, εκκρεμεί η επικύρωσή της από την Τσεχία και φυσικά από την Ιρλανδία που οργανώνει εκ νέου δημοψήφισμα για την επικύρωσή της το φθινόπωρο) θα αλλάξει σημαντικά το τοπίο ως προς το ρόλο των Ευρωπαίων πολιτών στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεικτικά αναφέρω τρεις σημαντικές αλλαγές:

• Ένα εκατομμύριο Ευρωπαίοι πολίτες από αρκετές χώρες της Ένωσης θα μπορούν να υπογράψουν μια πρόταση που θα καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να νομοθετήσει σε ένα θέμα. Αυτή η δυνατότητα που θεσμοθετείται πλέον με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας θεωρείται εφαρμογή στην πράξη της ιδέας για συμμετοχική δημοκρατία στην οποία οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές/σοσιαλδημοκράτες έχουν πρωτοστατήσει!

• Πλέον με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας η διαδικασία της συναπόφασης σύμφωνα με την οποία το δημοκρατικά εκλεγμένο Ευρωκοινοβούλιο μοιράζεται τη νομοθετική εξουσία με το Συμβούλιο (το οποίο απαρτίζουν οι επιμέρους Υπουργοί των εθνικών κυβερνήσεων) θα θεωρείται η συνηθισμένη διαδικασία με την οποία θα ψηφίζονται οι νόμοι της Ένωσης (κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει ως σήμερα).
  

• Με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας ο ρόλος των εθνικών κοινοβουλίων στη διαδικασία λήξης αποφάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο ενισχύεται! Έτσι το Ελληνικό κοινοβούλιο θα λαμβάνει πλέον προσχέδια νόμων της Ένωσης και θα μπορεί να τα συζητά και να καταθέτει τις προτάσεις του σε συνεργασία με άλλα εθνικά κοινοβούλια των κρατών-Μελών της Ένωσης καθώς και με το Ευρωκοινοβούλιο.
  

Συμπερασματικά, με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας θα αμβλυνθούν σε σημαντικό βαθμό οι ως σήμερα δικαιολογημένες ενστάσεις για το "δημοκρατικό έλλειμμα" της Ένωσης και οι Ευρωπαίοι πολίτες που θα προσέλθουν στις κάλπες μεταξύ 4 και 7 Ιουνίου 2009 θα μπορούν να αισθάνονται ότι η φωνή τους πλέον θα ακούγεται περισσότερο και πιο δυνατά στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

"_Καραμανλή παραιτήσου!", "_Sois jeune et tais toi!"

Πριν 13 μέρες ένα παιδί, όμορφος άγγελος, σκοτώθηκε σε μια άκρως αδικημένη γειτονιά της Αθήνας από κρατικά πυρά! Και αμέσως ξέσπασαν πρωτόγνωρες ταραχές στη χώρα! Και καταστράφηκαν περιουσίες, καπιταλιστικών συμβόλων μαζί και μικροεπιχειρήσεων και αυτοκινήτων. Και η αστυνομία άφηνε τους κουκουλοφόρους να αλωνίζουν και χτυπούσε παιδιά στους δρόμους και η κυβέρνηση το μόνο που έκανε ήταν και πάλι επικοινωνιακή διαχείριση, καθώς σκέφτηκε να βγάλει "βρώμες" σε ευήκοα ώτα ότι τάχα μου ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πίσω από τα γεγονότα, πάλι διχάζοντας εσκεμμένα το λαό, πάλι συκοφαντώντας, πάντα ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων!

Φίλες και φίλοι, δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε είναι εξέγερση, πάντως ξέρω ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να είναι! Κι αν δεν είναι τώρα η ώρα, σύντομα θα είναι! Η ιστορία έχει διδάξει ότι συνήθως οι επαναστάσεις και οι κοινωνικές εξεγέρσεις ξεσπάνε με αφορμή τυχαία γεγονότα αλλά χτίζουν πάνω σε έντονα υποβόσκουσα αγανάκτηση! Έτσι εν προκειμένω η εξέγερση (ή βαφτίστε την όπως θέλετε) των μαθητών της Αθήνας και των άλλων πόλεων της Ελλάδος είχε ως έναυσμά της τη δολοφονία ενός συμμαθητή τους.

Δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε είναι εξέγερση, αλλά ξέρω ότι αν γινόταν πραγματική επανάσταση στην Ελλάδα ΔΕ θα την υποστήριζε το ΚΚΕ! Το φιλο-σταλινικό κόμμα δηλαδή, που μόνο δικές του διαδηλώσεις αναγνωρίζει, μόνο ό,τι λένε οι κλειστές στον Τύπο συνεδριάσεις των οργάνων του θεωρεί ότι έχουν το τεκμήριο ριζοσπαστικότητας και επαναστατικότητας (ενώ σχεδόν πάντα συμβαίνει το αντίθετο). Όπως και στο Μάη του 68 στη Γαλλία τα παραδοσιακά αριστερά κόμματα και οι συνδικαλιστές διαχώριζαν τη θέση τους από το κίνημα των νέων έτσι και τώρα όσοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι ωθεί τους νέους να είναι Χριστουγεννιάτικα στους δρόμους τόσες μέρες συνεχώς, και μάλιστα χωρίς να έχουν πάρει εντολές από κομματικά μαγαζιά, θα έπρεπε μάλλον να κοιταχτούν καλά στον καθρέπτη και να εξετάσουν κατά πόσο θεωρούν ακόμα τους εαυτούς τους αριστερούς!

Δεν ξέρω αν αυτό που βλέπουμε τώρα θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα, δεν ξέρω αν οι μαθητές γυρίσουν γρήγορα στις τάξεις τους (προσωπικά θα ήθελα να τους βλέπω να πηγαίνουν στο μάθημα και το απόγευμα στις συγκεντρώσεις και στις διαμαρτυρίες, αλλά ίσως παραέγινα συντηρητικός για να το προτείνω αυτό), πάντως ξέρω ότι η κυβέρνηση μας κάνει τα πάντα, μετέρχεται κάθε σκοτεινό ή πλάγιο μέσο για να συκοφαντήσει αυτά τα παιδιά, που τα βλέπει ως αντίπαλο και σε κάθε περίπτωση αδυνατεί να τα καταλάβει! Τι κουκουλοφόρους βάζει να τα σπάνε και μετά τα φορτώνει στα παιδιά, τι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι δε βλέπει καμία εξέργεση, παρά μόνο βία, τι τα φιλοκυβερνητικά media έχουν λυσσάξει να συγχέουν τους ταραξίες με τις διαμαρτυρίες των μαθητών και των φοιτητών, τι η σύγχιση που προκαλεί με τις υπόγειες κατηγορίες για υποκίνηση μαθητών από το ΣΥΡΙΖΑ!

Αν παραιτείτο έστω και τώρα η κυβέρνηση των ατιμώρητων σκανδάλων, της αμετανόητα καταστροφικής οικονομικής πολιτικής και της διαρκούς υποβάθμισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, τότε ίσως εκτονωνόταν (έστω και προσωρινά) η εξέγερση, θα έδινε στους μαθητές το μήνυμα ότι κάποιος επιτέλους πήγε σπίτι του, θα έβρισκε δημοκρατική διέξοδο (εκλογές) η απελπισία και η απόγνωση των πολιτών που βλέπουν στο παρατεταμένο χάος να αντιπαρατίθεται η ακινησία και η μη ανάληψη καμίας ευθύνης από την κυβέρνηση, στοιχεία που μόνο να ανατροφοτήσουν μπορούν αυτό το χάος! Κυριώς η παραίτηση της κυβέρνησης θα έδινε στους πολίτες, που περιμένουν ολοένα και χειρότερες μέρες (λες και δεν πιάσαμε ήδη πάτο!), την αίσθηση της ανακοπής στον κατήφορο, την αίσθηση ότι κάτι επιτέλους συνέβη που ξύπνησε από το λήθαργο το παραλυμένο σύστημά μας!

Να είστε νέοι, αλλά παρακαλώ βουλώστε το!
Η περίφημη αφίσα με τη φιγούρα του Ντε Γκωλ το Μάη του 68.

Κίνηση Ματ!

Διευκρινιστική Παρατήρηση

Το παρόν κείμενο γράφεται και αναρτάται υπό την επήρεια της διαφαινόμενης παγίωσης της πρωτιάς του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων εβδομάδων με σημαντικό μάλιστα όριο ασφαλείας από τη ΝΔ. Επίσης ο γράφων ρισκάρει να πάρει ως βεβαιότητα τα εξής δύο δεδομένα:

1. Η ΝΔ δεν μπορεί να ανατρέψει τη διαφαινόμενη στις δημοσκοπήσεις εκλογική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, αντίθετα ολοένα και περισσότερο εδραιώνεται στους Έλληνες πολίτες η πεποίθηση ότι η θλιβερή ομάδα υπό τον Καραμανλή ξόφλησε πολιτικά και έπρεπε να είχε ήδη αποχωρήσει από την εξουσία!
2. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι είναι κοντά στην κατάκτηση της αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν, αν και αυτό ακόμα εμφανίζεται αβέβαιο στις δημοσκοπήσεις. Το ενδεχόμενο κατάκτησης της αυτοδυναμίας από το ΠΑΣΟΚ, προφανώς θα δυσανασχετούσε την κυβερνητική παράταξη, και θα έθετε χωρίς δεύτερη συζήτηση μετεκλογικά θέμα ηγεσίας για τον Καραμανλή (ουδόλως με απασχολεί το θέμα όμως), αλλά θα βόλευε πολύ το ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα έβγαζε την ηγεσία του από τη δύσκολη θέση να πει όχι στην κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ενόψει ακυβερνησίας!

Η πιθανότητα αυτοδυναμίας
Αυτή τη στιγμή οι δημοσκοπήσεις δίνουν εξακομματική βουλή, το ΣΥΡΙΖΑ να αντέχει (για πόσο ακόμα;) οριακά πάνω από το 10 %, και πάνω κάτω 140 έδρες στο ΠΑΣΟΚ, ενώ για την κατάκτηση αυτοδυναμίας απαιτούνται -ως γνωστόν- 151 έδρες. Αν μπουν στη βουλή έξι κόμματα, δηλαδή και το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων θα λείψουν από το ΠΑΣΟΚ οι 10-12 αυτές έδρες που θα του χάριζαν την αυτοδυναμία. Αυτά βέβαια με τα σημερινά δεδομένα, καθώς είναι σαφής η τάση για περαιτέρω αύξηση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ. που ακόμα κινείται κάτω από το ποσοστό που συγκέντρωσε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007.

Εντωμεταξύ οι επόμενες εκλογές θα είναι οι τελευταίες που θα δίνουν το πριμ των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα που θα συνεργάζεται με κάποιο άλλο. Αν χρειαστεί να επαναπροσφύγουμε στις κάλπες το εκλογικό πριμ για το πρώτο κόμμα θα ανέβει στις 50 έδρες (βλ. τον πρόσφατο νόμο Παυλόπουλου) και η δυνατότητα αυτό το πριμ να δοθεί σε συνασπισμό κομμάτων δε θα υπάρχει (την κατάργησε ο νόμος Παυλόπουλου λόγω φόβου σύμπραξης ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού).

Πράσινο εις τη δευτέρα!
Επειδή θεωρώ ότι να δεχτεί προεκλογικά ή μετακλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ είναι κάτι που κινείται (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και επειδή οι Οικολόγοι-Πράσινοι θα παλεύουν ως την τελευταία στιγμή να περάσουν το εκλογικό πλαφόν του 3%, προτείνω το ΠΑΣΟΚ να κινηθεί από τώρα στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης πρότασης κυβερνητικής συνεργασίας με το κόμμα των Οικολόγων-Πρασίνων. Οι τελευταίοι ως μέλος του κόμματος των Ευρωπαίων Πρασίνων και αδερφάκι των Γερμανών Πρασίνων έχουν άλλωστε το παράδειγμα πετυχημένης κυβερνητικής εμπειρίας με τους σοσιολδημοκράτες.

Αυτό λοιπόν που προτείνω είναι να ζητηθεί επίσημα από το ΠΑΣΟΚ είτε η σύμπραξη των δύο κομμάτων ως εκλογικός συνασπισμός κομμάτων που θα συνεργαστεί και μετεκλογικά, είτε η συνεργασία για εκλογή με τις λίστες του ΠΑΣΟΚ ονομάτων που θα έχουν υποδειχθεί από τους Οικολόγους Πράσινους. Για να επιτευχθεί μια τέτοια συμφωνία για εκλογική συνεργασία θα πρέπει να δοθεί μια ξεκάθαρη υπόσχεση από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ προς το κόμμα των Οικολόγων-Πρασίνων ότι η ατζέντα του με τις συχνά πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις τους σε θέματα περιβάλλοντος και παιδείας θα είναι η βάση του διαλόγου μεταξύ των δύο κομμάτων καθώς και ότι τουλάχιστον ένα Υπουργείο, κοινώς το υπό δημιουργία Υπουργείο Περιβάλλοντος, θα αναληφθεί από όποιον υποδείξει το κόμμα των Πρασίνων.

Έτσι θα επιτευχθεί το τερπνό μετά του ωφελίμου, δηλαδή και το όραμα Παπανδρέου για πράσινη ανάπτυξη θα βρει εξειδίκευση στα μέτρα και στις προτάσεις που κατά καιρούς έχουν προτείνει οι Οικολόγοι-Πράσινοι, η νέα κυβέρνηση θα ανταποκριθεί στο αίτημα των Ελλήνων πολιτών και ιδιαίτερα των νέων για μια άλλη προοδευτική πολιτική με σεβασμό στο περιβάλλον και φυσικά οι Οικολόγοι θα μπουν στη Βουλή ενώ η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ δε θα είναι μια αβέβαιη επιδίωξη του άμεσου ή του απώτερου μέλλοντος, αλλά κάτι εφικτό ήδη σήμερα.

"A change we can believe in!"

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν μόλις ανοίξει οι κάλπες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για την εκλογή των αντιπροσώπων που θα εκλέξουν το νέο Πρόεδρο της χώρας. Προεξοφλώντας λοιπόν μια θριαμβευτική νίκη Obama απόψε θέλω να καταθέτω κάποιες σκέψεις μου:

1. Οι θιασώτες του σλόγκαν "Τι Mc Cain, τι Obama!" παραγνωρίζουν την τεράστια σημασία των προσώπων και του ηγέτη στη διαμόρφωση της ιστορίας, μου θυμίζουν το δικό μας "τι Παπάγος, τι Πλαστήρας!" και κυρίως παραβλέπουν τις τεράστιες αποδείξεις περί του αντιθέτου από το πρόσφατο παρελθόν (ή μάλλον δυστυχώς ακόμα για λίγο παρόν) της κυβέρνησης Bush, που πραγματικά δεν άφησε τίποτα όρθιο πίσω της σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο και άλλαξε τόσο (προς το χειρότερο πάντα) τον ρου της ιστορίας. Ένα μάτσο τρελοί, πολεμοχαρή γεράκια, ξεδιάντροποι πετρελαιάδες και μεσσιανιστές φανατικοί Χριστιανοί κυβερνούν 8 χρόνια τώρα την Αμερική προωθώντας τα συμφέροντά τους και την εξωφρενική ατζέντα τους ξεκινώντας αιματηρούς (σε κάθε επίπεδο) πολέμους από τους οποίους ακόμα δεν μπορούν να απεμπλακούν και απορρυθμίζοντας τελείως την αγορά με τα γνωστά αποτελέσματα που βλέπουμε να διαδραματίζονται σήμερα.

2. Όσοι, για να ακυρώσουν προκαταβολικά τη σημασία της εκλογής Obama, στέκονται στους χρηματοδότες του, που είναι και κάποια από τα γνωστά λόμπι που κάθε άλλο παρά με το κοινό καλό ταυτίζονται τα συμφέροντά τους, νομίζω ότι παραγνωρίζουν το γεγονός ότι αυτοί οι χρηματοδότες είναι μέρος μόνο από μια τεράστια δεξαμενή χρηματοδοτών με ετερόκλητους στόχους και κυρίως αγνοούν τελείως τον παράγοντα "αλλαγή". Το κύμα που θα δημιουργηθεί απόψε, η τεράστια νίκη Obama, η ενσάρκωση των πολλών συμβολισμών που αυτή η εκλογή θα φέρει, και οι τεράστιες προσδοκίες για πραγματική στροφή της αμερικανικής πολιτικής που θα απελευθερώσει, θα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ακυρωθεί στην πράξη από κάποια συμφέροντα και τους χρηματοδότες τους!

3. Η αλλαγή και οι προσδοκίες, που αυτή ενσωματώνει, είναι κάτι πολύ δύσκολο να αναλυθεί και να προσδιοριστεί επαρκώς αυτή τη στιγμή. Ο καθένας μπορεί να φορέσει σε αυτή την αλλαγή το δικό του κοστούμι, να περιμένει τα δικά του όνειρα να ταυτίσει μαζί της. Αλλά όταν πολλοί άνθρωποι θέλουν διακαώς μια αλλαγή προς μια ορισμένη κατεύθυνση (πχ. τερματισμός του πολέμου στο Ιράκ, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, περισσότερη προστασία και ενίσχυση της δημόσιας κοινωνικής περίθαλψης, οικολογικότερη ανάπτυξη) τότε υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι αυτή η άδικη και τόσο μονομερής κατοχή του Ιράκ επιτέλους θα τερματιστεί, η πολιτική της αλόγιστης συσσώρευσης δημοσίου χρέους θα ανατραπεί, τόσα πολλά εκατομμύρια Αμερικάνοι δε θα μένουν ανασφάλιστοι και η Αμερική θα κάνει κάτι επιτέλους για τη μείωση των εκπομπών αερίου που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αν πιστέψουμε (ρήμα λίγο μεταφυσικό και για αυτό πανίσχυρο) σε αυτή την αλλαγή, τότε μόνο μπορούμε να πούμε ότι έχουμε θέσει τις βάσεις για να τη δούμε να πραγματοποιείται!

Έχει πιο κάτω από τον πάτο;

Η κραυγή του τίμιου Νεοδημοκράτη

Αν ήμουν Νεοδημοκράτης...

Ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος οπαδός της κυβέρνησης και ερμηνευτής των προθέσεων του Πρωθυπουργού μας βλέποντας τι συμβαίνει στη χώρα τους δύο τελευταίους μήνες δύσκολα θα συνηγορούσε υπέρ των μεγαλόσχημων που κατά καιρούς έχουν εκστομιστεί από τον κύριο Καραμανλή περί μαχαιριού στο κόκκαλο και περί διαλεύκανσης των σκανδάλων. Αντίθετα, διαμορφώνεται ως κοινός τόπος ότι η κυβέρνηση κάνει τα πάντα, μετέρχεται κάθε μέσο και διαπλέκεται με τον Τύπο και τη δικαστική εξουσία για να κουκουλώσει το λεγόμενο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που υπολογίζεται ότι επέφερε στο ελληνικό δημόσιο, στην τσέπη όλων μας δηλαδή, ζημιά άνω του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ!

Επειδή όμως προσωπικά απέχω πολύ από το να είμαι καλοπροαίρετος οπαδός της Νέας Δημοκρατίας αλλά αντίθετα θεωρώ την κυβέρνηση Καραμανλή ως την χειρότερη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, πραγματικά έχω αγανακτήσει το τελευταίο διάστημα για την κατρακύλα των δημοκρατικών θεσμών στη χώρα μας, για το απύθμενο θράσος ορισμένων ανθρώπων που υποβαθμίζουν τη δημοκρατία μας… και γιατί; για να διασωθούν πέντε-έξη Υπουργοί που με άνωθεν εντολή προφανώς από το ίδιο το Μαξίμου πραγματοποίησαν αυτό το μεγάλο οικονομικό έγκλημα εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Δεν περνάνε πλέον τα κολπάκια σου! Βρες αλλού να τα πεις!

Παλινωδίες με αιτία!
Έχω αγανακτήσει λοιπόν για την ανακολουθία του κύριου Καραμανλή προσωπικά. Στην αρχή αρνείται μετ’ επιτάσεως την εξεταστική επιτροπή θεωρώντας ότι τάχα παρεμποδίζει το έργο της δικαιοσύνης! Πρωτάκουστο πραγματικά! Μετά όμως τις γενναίες παραιτήσεις των δύο δικαστικών λόγω της άρνησης του προϊσταμένου τους εισαγγελέα να τηρήσει το Σύνταγμα και να παραδώσει όλα τα στοιχεία και το φάκελο της δικογραφίας ‘αμελλητί’, όπως το Σύνταγμα μας στο άρθρο 86 παρ. 2 ρητά επιτάσσει, στη Βουλή ενεργοποιώντας τη διαδικασία περί ευθύνης υπουργών, ο κύριος Καραμανλής πανικόβλητος προφανώς από τις καταγγελίες των δικαστών για παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη κάνει στροφή 180 μοιρών και επιχειρηματολογεί γιατί χρειάζεται εξεταστική επιτροπή!

Όταν όμως το ΠΑΣΟΚ προτείνει το αυτονόητο, τη διενέργεια δηλ. προκαταρκτικής εξέτασης που θα διερευνήσει συγκεκριμένες ευθύνες υπουργών/υφυπουργών της κυβέρνησής της ΝΔ σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν ήδη γίνει γνωστά από διαρροές εγγράφων στις εφημερίδες και διαρροές καταθέσεων στον ηλεκτρονικό τύπο, ο κύριος Καραμανλής τότε λέει το αμίμητο ότι δεν είναι απαραίτητη η διενέργεια προκαταρτικής εξέτασης γιατί δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ποινικής ευθύνης μελών της κυβέρνησής του. Μα αυτό ακριβώς θα διερευνούσε η προκαταρκτική, αν υπάρχουν ή όχι ποινικές ευθύνες, δεν είναι δικαστήριο το κοινοβούλιο να αποδώσει ποινικές ευθύνες το ίδιο, εξετάζει αν αυτές υπάρχουν για να παραπέμψει κάποιον στη δικαιοσύνη που θα αποφανθεί τελικά. Πως δηλαδή ο κύριος Καραμανλής αποφαίνεται ήδη προκαταβολικά αρνητικά για αυτό; Και κυρίως τι νόημα έχει δηλαδή η εξεταστική επιτροπή όταν ο κύριος Καραμανλής έχει ήδη αποφασίσει περί μη ύπαρξης καν ενδείξεων ποινικής ευθύνης; Δηλαδή θα ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη αν η εξεταστική επιτροπή βγάλει ένα πόρισμα που να λέει απλά ότι κακώς έγιναν όλα αυτά τα σκάνδαλα (απόδοση πολιτικών ευθυνών δηλαδή;) πάμε για άλλα το ίδιο άσχημα και ατιμώρητα;!

Και σα να μη έφταναν όλα αυτά, περίμενε ο Πρωθυπουργός και το περιβάλλον του το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ να δει τι θα κάνουν, αν δηλαδή στηρίξουν την πρόταση του ΠΑΣΟΚ και μόλις είδε ότι ακόμα και τα γνωστά του αριστερά σωσίβια απουσίαζαν εν προκειμένου, τότε αποφάσισε το πρωτοφανές για κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αποχωρήσει από τη Βουλή στη συζήτηση για τη προκαταρκτική εξέταση. Δεν έλεγχε την πλειοψηφία του σε μυστική ψηφοφορία; Προφανώς! Ήταν αυτό το αντάλλαγμα για την παραίτηση Ρουσόπουλου και εφόσον αυτό το εξευτελιστικό για τη δημοκρατία και τον ίδιο του ζήτησε ο στενός του συνεργάτης το δέχτηκε! Ίσως, αλλά κανείς δεν μπορεί να το αποδείξει!

Το γεγονός είναι ένα, παλινωδεί ο κύριος Καραμανλής, αλλά αυτό δεν τον νοιάζει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς προκειμένου να διασώσει τους Υπουργούς του και ποιος ξέρει, ίσως και το τομάρι του από την παραπομπή στη δικαιοσύνη ύστερα από σωρεία επιβαρυντικών για τη θέση τους στοιχείων που υπάρχουν ήδη και θα έρχονταν στο φως της δημοσιότητας στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής αυτής διαδικασίας από την οποία διάλεξε να απέχει επιδεικτικά! Προς το μείζον, την αποφυγή της διαπόμπευσης και της φυλακής, τι είναι το έλασσον, δηλαδή η προσβολή των μηχανισμών ελέγχου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;!

Παραιτήσου πια, μου έφαγες τα σωθικά!

Ένα δικαστικό πραξικόπημα θρασύ και ατιμώρητο! Μετά τις παραιτήσεις των δύο δικαστικών λόγω της άρνησης του προϊστάμενού τους εισαγγελέα να τηρήσει το Σύνταγμα, έχουμε και δεύτερο δικαστικό πραξικόπημα από τον κύριο Σανιδά, τον εισαγγελέα-μαριονέτα της κυβέρνησης που την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου αψήφισε και τη γνώμη της τρίτης εισαγγελέως για ενεργοποίηση του νόμου περί ευθυνης υπουργών και αποστολή χωρίς χρονοτριβή της δικογραφίας στη Βουλή! Δηλαδή οι 2 εισαγγελείς που παραιτήθηκαν την προηγούμενη βδομάδα δεν γνώριζαν τι λέει το Σύνταγμα, αυτό που ξέρει κάθε πρωτοετής φοιτητής νομικής που κάνει συνταγματικό, αλλά και η τρίτη (η εκ των υστέρων ορισθείσα supervisor) εισαγγελέας τα αυτονόητα είπε! Και ο διαπλεκόμενος εισαγγελέας της κυβέρνησης (λειτουργό της δικαιοσύνης δεν μπορείς να τον πεις με τίποτα όμως!) της είπε πάλι ΟΧΙ, κατάφωρα παραβιάζοντας το Σύνταγμα! Να θυμίσω όμως στον κύριο Σανιδά τι λέει το Σύνταγμα στο άρθρο 120 παρ. 2 για την επιτρεπόμενη άσκηση βίας εναντίον αυτών που καταλύουν το Σύνταγμα;

Και μετά την επίμονη άρνηση αρκετών βδομάδων να παραπεμφθεί ο φάκελος με τα στοιχεία της δικογραφίας στη Βουλή τελικά παραμονή της συζήτησης για την προκαταρκτική επιτροπή δεν παραπέφθηκε τίποτα στη Βουλή, αλλά δόθηκε μέρος της δικογραφίας στο κοινοβούλιο σε φωτοτυπίες!!! Πως έγινε αυτό νομικά; Όχι φυσικά μέσω του αυτονόητου, της ενεργοποίησης του άρθρου 86 παρ. 2 του Συντάγματος αλλά μέσω της επίκλησης του άρθρου 147 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (του κώδικα που αφορά δηλαδή σε ιδιωτικές διαφορές!!!!), σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η γνωστοποίηση απόρρητων στοιχείων δικογραφίας σε όποιον έχει έννομο συμφέρον.

Γιατί όμως δόθηκε κυριολεκτικά στο παρά πέντε στη Βουλή ο φάκελος;
α. Μήπως επειδή υπάρχουν και όρια στην παραβίαση του Συντάγματος από δικαστικούς λειτουργούς και ο κύριος Σανιδάς υφίστατο πιέσεις από αρκετούς δικαστικούς λειτουργούς εκτός από την κοινή γνώμη που είχε απέναντί του; Κανονικά θα έπρεπε να είχε ήδη παραιτηθεί προ πολλού, αλλά τέλος πάντων!

ή ....

β. μήπως η κυβέρνηση του είπε αυτή τη στιγμή να το πράξει, γιατί τότε τη συνέφερε, μία μέρα δηλαδή πριν συζητηθεί στη Βουλή η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για σύσταση προκαταρκτικής εξέτασης (άρθρο 86 παρ. 3 Συντ.) να δοθούν δηλαδή ακριβώς εκείνη τη χρονική στιγμή κάποιες κούτες με φωτοτυπίες από έγγραφα έτσι ώστε να βραχυκυκλωθεί η ομόφωνη στήριξη όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ πρόταση του ΠΑΣΟΚ; Τελικά αυτό επετεύχθη, αναβλήθηκε η ψηφοφορία, αλλά η κυβέρνηση ευχόταν να γίνει τελικά η ψηφοφορία εν τη απουσία της και να απορριφθεί έτσι, ώστε να μη μπορεί να επαναφερθεί στο μέλλον! Ευτυχώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το ΠΑΣΟΚ ειδικά που είχε καταθέσει την πρόταση δεν της έκανε αυτή τη χάρη!

Νομίζω και τα δυο τα παραμάνω μαζί συντρέχουν, το δεύτερο όμως δεν μπορώ να το αποδείξω!



Σε άλλες δημοκρατίες θα είχαν παραιτηθεί πάραυτα και ο κύριος Σανιδάς και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, αν για τον πρώτο υπήρχαν τόσες αποδείξεις ότι παραβιάζει συνείδητα και κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα και για το δεύτερο ότι τον καλύπτει επίσης συνειδητά και σταθερά! Στο Ελάντα όμως του Καραμανλή παραιτήσεις υπευθύνων είναι ανήκουστο. Έχει πιο κάτω από τον πάτο;

Μακάρι να πετύχει!

Πολλές φορές ο συναισθηματισμός μας, η αγάπη μας για αυτό που ονομάζουμε πατρίδα και ό,τι για τον καθένα μας η έννοια αυτή εμπεριέχει μας εμποδίζει να βλέπουμε τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και να υποστηρίζουμε τελικά τις λάθος επιλογές. Έτσι στο άκουσμα της απίστευτης είδησης από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ότι η Αμερικανική κυβέρνηση Μπους αποφάσισε να σώσει από τη χρεοκοπία τον ασφαλιστικό κολοσσό AIG ουσιαστικά κρατικοποιώντας τον και αναλαμβάνοντας υπό μορφή δανείου τα τεράστια χρέη του, σκέφτηκα γιατί μια τέτοια προστατευτική λογική να μην επικρατεί και στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού;!

Γιατί δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην επιτρέπει στην Ιταλία και στην Ελλάδα να στηρίξουν τις δύο ιστορικές αεροπορικές εταιρίες (κρατικούς αερομεταφορείς όπως τις ονομάζουμε), την Alitalia και την Ολυμπιακή;! Με άλλα λόγια γιατί σε ένα τέτοιο περιβάλλον έντονης οικονομικής ανασφάλειας οι Αμερικάνοι που συχνά τους αφορίζουμε ως νεοφιλελεύθερους επιδεικνύουν ευελιξία στην οικονομική τους πρακτική υιοθετώντας λογικές σοσιαλδημοκρατίας, ενώ εμείς όταν ξεφεύγει το έλλειμμά μας να απειλούμαστε με επιτηρήσεις από την Ένωση κι όταν θέλουμε να στηρίξουμε "την Ολυμπιακή μας" να εισπράττουμε πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (η Commission ανακοίνωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2008 το πρόστιμο των 850.000.000€ για υπόγειες κρατικές ενισχύσεις απαγορευμένες από τη Συνθήκη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων λόγω στρέβλωσης του ανταγωνισμού για την περίοδο 2005-2007, που ως γνωστόν η χώρα έχει την ατυχία να την κυβερνά η ΝΔ!)

• Επειδή όμως μπορεί τελικά καλώς να πράττει η Ευρωπαϊκή Ένωση με την εμμονή της στη φιλελεύθερη διακυβέρνηση και στην προστασία του ανταγωνισμού (στο κάτω κάτω για το πρόστιμο της Ολυμπιακής put the blame on Aegean and Ryanair που προσέφυγαν) και λάθος να πράττουν οι ΗΠΑ (η ιστορία θα δείξει για το ποιος διαχειρίζεται καλύτερα αυτή την παγκόσμια κρίση) και...
  
• επειδή το κοινοτικό δίκαιο καλώς ή κακώς αυτό είναι και δυστυχώς δεν είναι εύκολο να αλλάξει και αυτό το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει τις κρατικές ενισχύσεις που νοθεύουν τον ανταγωνισμό, και...
• επειδή οι αλλεπάλληλες προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων τις 2 τελευταίες δεκαετίες για εξυγίανση της Ολυμπιακής και για ένα υγιές management απέτυχαν (για όποιους λόγους απέτυχαν!) και το έλλειμμα της Ολυμπιακής διαρκώς μεγάλωνε,

καλώς σε αυτή τη φάση η κυβέρνηση επεδίωξε και ήρθε τελικά σε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για ιδιωτικοποίηση της εταιρίας με δημιουργία νέας μικρότερου μεγέθους σε σχέση με την Ολυμπιακή και απαλλαγμένη από τα χρέη της και παράλληλα προικισμένη με τα slots και το όνομα και σήμα της εταιρίας! Δεν είναι τυχαίο που τη σφραγίδα σε αυτό το σχέδιο έβαλε ο Κώστας Χατζηδάκης, η μοναδική φωτεινή εξαίρεση στη μαυρίλα (και) της δεύτερης κυβέρνησης Καραμανλή.

Έχω σχολιάσει πολλάκις αρνητικά τον κύριο Καραμανλή και τις κυβερνήσεις του σε αυτό εδώ το blog, αλλά για τον εργατικό και πραγματικά καταρτισμένο Κώστα Χατζηδάκη πραγματικά έχω μόνο καλά λόγια! Ο πρώην ευρωβουλευτής (και εξαιρετικά πετυχημένος κατά γενική ομολογία – το 2006 τιμήθηκε ύστερα από ψηφοφορία περιοδικού του Ευρωκοινοβουλίου ως Ευρωβουλευτής της Χρονιάς στον τομέα της Περιφερειακής Πολιτική!) κληρονόμησε τις αποτυχίες και τις καυτές πατάτες του δημοσιοσχεσίστα ξαδέρφου του Πρωθυπουργού και προκατόχου του στο Υπουργείο Μεταφορών, του Μιχ. Λιάπη. Το υπερβολικά διογκούμενο επί ΝΔ χρέος του ΟΣΕ και η απειλή λουκέτου στην Ολυμπιακή εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων καταστρατηγήσεων του Κοινοτικού Δικαίου τις τελευταίες δεκαετίες ήταν και είναι δύο από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο το Υπουργείο Μεταφορών αλλά και συνολικά αυτή η κυβέρνηση!

Επειδή όπως έγραψα και παραπάνω η έννοια της πατρίδας είναι κάτι για το οποίο νιώθω ευαισθησία και για μένα η Ολυμπιακή είναι Ελλάδα, εύχομαι αυτή η ιδιωτικοποίηση της εταιρίας να πετύχει! Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να μη χρεοκοπήσει η εταιρία, αλλά οι έλληνες φορολογούμενοι να μπορούσαν να συνεχίσουν να στηρίζουν την Ολυμπιακή! Αλλά επειδή υποψιάζομαι ότι στην παρούσα συγκυρία ο μοναδικός δρόμος να σωθεί η Ολυμπιακή περνά μέσα από την υλοποίηση και την επιτυχία του σχεδίου Χατζηδάκη, εύχομαι ολόψυχα και πέρα από κομματικούς πατριωτισμούς να πετύχει και να πωληθεί η εταιρία σε όποιον κριθεί ότι έχει την καλύτερη προσφορά!